Ali Sami Yen Stadı'nda Son Gece

Taksim Stadı’nın yıkılmasıyla Mecidiyeköy’de dut ağaçlarının bulunduğu arazi G.Saray’a tahsis edildi... O dutluk, Avrupa devlerinin bir bir devrildiği tarihe ev sahipliği yapacaktı.

“Bu gece son... Biraz sonra bu kapıdan son kez, çıkıp yine kendimi vuracağım yollara... Mutlu ol, iyi bak kendine. Ne olur gözün arkada kalmasın...” Ali Sami Yen’de gülmüş, Ali Sami Yen’de ağlamış, Ali Sami Yen’de coşmuş bir Galatasaraylı’nın ruh halini bundan daha güzel hangi sözler anlatabilir ki... Büyük bir aşkın son gecesi bu gece... Birbiriyle el ele vermiş, el ele tarih yazmış iki sevgilinin son gecesi... Avrupa’nın kafasına ‘Cehennem’ olarak kazınmış Ali Sami Yen’le, Galatasaray’ın yolları bu gece ayrılıyor. Lüks bir apartmana geçerken bile, bahçeli mütevazi ‘baba evine’ duygu dolu gözlerle bakarsın ya, işte öyle bir şey... İşte Ali Sami Yen ve G.Saray’ın yıllara yayılan tutkulu aşkının öyküsü...

TARiH DUTLUKTA YAZILDI
Taksim Stadı’nın yıkılmasıyla Mecidiyeköy’de dut ağaçlarının bulunduğu arazi G.Saray’a tahsis edildi... O dutluk, Avrupa devlerinin bir bir devrildiği tarihe ev sahipliği yapacaktı.

Bugünden farklıydı o yıllar... İstanbul’da her stat, her takımın ortak eviydi. Ama 1933’te Taksim Stadı için yıkım kararı çıkınca, evler ayrılmaya başladı. G.Saray da kendisine yeni stat için bir yer gösterilmesini talep etti. Ve 1933’te dönemin başkanı Ali Haydar Barşal’in
girişimleriyle Mecidiye Köyü’ndeki dutluk arazi G.Saray’a tahsis edildi. ‘Arazi’den ‘cehennem’e ilk adımlar 1936’da atıldı. Amaç, dutluk araziyi üzerinden futbol oynanacak bir hale getirmekti. Sarı-Kırmızılı kulüp bu çalışmaları yaparken, dönemin Spor Kurulu Asbaşkanı Adnan Menderes’ten destek istemiş, arazi futbol oynanılabilecek şekle dönüştürülmüştü.

24 Eylül 1944’te o zamanki adıyla ‘Mecidiyeköy Stadı’nda ilk maç oynandı. Galatasaray, Süleymaniye ile karşılaşmış ve sahadan 7-0 galip ayrılmıştı. 3 sezon Mecidiyeköy’de oynayan Aslan, 1947’de İnönü’nün açılmasıyla 1948-49 sezonunda bugün Kartal’ın evi olan stada taşındı. Taa ki 1964’e kadar... 16 milyon 248 bin 707 TL harcanarak bitirilen stada, Ali Sami Yen ismi verildi. Kapasite ‘koltuksuz’ olarak 35 bindi.

RESMİ AÇILIŞTA PANİK YAŞANDI
20 Aralık 1964’te Türkiye-Bulgaristan (0-0) maçıyla stadın resmi açılışı yapıldı. Stada kapasitenin üzerinde seyirci alınması ve bir sandviç satıcısının tezgahının patlaması nedeniyle yaşanan panikte 81 kişi yaralandı. 1972’de bir ayrılık daha girdi Sami Yen ile G.Saray’ın arasına. Boğaz Köprüsü’nün yapımı çerçevesinde stadın çevresi şantiyeye dönmüş, Aslan bir kez daha İnönü’nün yolunu tutmuştu. 22 Aralık 1980’de ‘aşıklar’ yeniden buluştu. Altay maçında (0-0) 21 bin 117 seyirci Sami Yen’e ‘Yeniden merhaba’ diyordu. O günden sonra 1984-86 arasında yeni bir bakım çalışması için Ali Sami Yen’e veda ediliyor, 1986-87 sezonu yenilenmiş statta şampiyonluk coşkusunu beraberinde getiriyordu.

ALİ SAMİ YEN’DEKİ ŞAMPİYONLUKLAR
1968-69
1970-71
1971-72
1986-87
1987-88
1992-93
1993-94
1996-97
1997-98
1998-99
1999-00
2001-02
2005-06
2007-08

ALİ SAMİ YEN’DEN ANILAR

HALİL ÖZER: DENİZLİ'YE TAKTİK
Ali Sami Yen ile anıların hangisinden başlasam... Küçük bir çocukken stadın açılışında kale arkası tribünlerinde çıkan panikte polisler sayesinde ölümden kurtulmam bir başlangıçtır benim için. Film şeridi geçiyor gözümün önünden, Neuchatel maçında kalıyorum. O maçta Mustafa Denizli cezalı olduğu için onun yanında, tellerin arkasında maçı izliyordum. G.Saray 4-0’ı yakalamıştı. Sami Yen’in tümü şokta. Bir tek Denizli hariç. O dakikalarda bir gol yense G.Saray elenecek. Basın tribününde oturan Togay Bayatlı beni yanına çağırdı. “Oğlum Mustafa hocaya söyle defans yapsın. 4-0 yetiyor.” dedi, tabi ki “Abi kendin söyle” diyemedim. “Ciddi misin” dedim, “Ciddiyim” dedi. Mecburen gittim. Hocanın omzuna dokundum. Döndü. “Ne varrr” diye bağırdı. “Hocam takımı savunmaya çekecekmişsin. Vallahi Togay abi söyledi. Ben elçiyim” dedim. O anda Togay abi yanında olsa neler olurdu bilemiyorum. Ben de arada kalabilir, telef olabilirdim. Togay abi tribünde eliyle “Geri geri savunmaya” diye bağırıyordu. Mustafa hocanın neler söylediğini tabi ki buradan yazamam. Hoca yine bildiğini oynattı. Ve Galatasaray 5. golü attı. Ama o andaki yüz ifadesi bugün bile hala aklımda.

CÜNEYT TANMAN: 14 YILLIK ÖZLEM BİTTİ
Ali Sami Yen’le ilgili en büyük anım, 1986-87 sezonunda 14 yıl sonra şampiyon olduğumuz Eskişehir maçıydı. Son kapasitesi 22 bin olan statta en az 43-44 bin kişi vardı. ‘Seni sevmeyen ölsün’ tezahüratları altında 2-0 öne geçtik. Sonra maç 2-1’e geldi. Son dakikalarda rakibin bir topu direği sıyırıp dışarı çıktı. Dakikalar tükenmiyordu. Bitiş düdüğüyle 14 yıllık özlem bitti. Sami Yen’deki o günü asla unutamam.

HASAN ŞAŞ: YOK BÖYLE SEVİNÇ
Ali Sami Yen’le ilgili gözümün kapattığımda ilk olarak 2005-06 sezonundaki şampiyonluk gelecek. Kayserispor karşısında 3-0 öndeydik ama şampiyonluğun geleceğinden hiç umudum yoktu. Derken büyük bir gürültü koptu. Denizlispor’un golündeki gibi bir gol sesini hiçbir statta duymadım. Bir bomba patlamış gibiydi. Bir de Real Madrid maçı var ki, gol attıktan sonra Lucescu’ya koşuyordum. O an sosyete tribününde ikinci kattan aşağıya bir adamın atladığını gördüm ki, sözün bittiği yerdi!

VEDAT DANACI: ÖMRE BEDEL 16 DAKİKA
25 yıllık meslek hayatımda Sami Yen’le ilgili birçok anı var. Fakat bazıları var ki unutulmaz. Mustafa Denizli’nin tel örgüler arasında izlediği ve G.Saray’ın Avrupa’ya açılımı olan 5-0’lık Neuchatel maçını mı saysam, 86. dakikada Erol Togay’ın frikik golüyle 14 yıl sonra G.Saray’a şampiyonluk yolunu açan Beşiktaş-Denizli mücadelesi mi? Ama o statta yaşadığımız en büyük heyecan, 2006’da 3-0’lık Kayseri galibiyetinin ardından Denizlispor-Fenerbahçe maçının bitişi için beklenen 16 dakikaydı.

Kaynak: Habertürk